REVIEWS

ANTILLIA ``Ancient Forces`` 2015

Scream Magazine #204

Russisk, symfonisk metal er ikke dagligdags, men Antillia er vel en ok representant for det. Dette er brukbart velspilt, og sann sett holder det en grei kvalitet, men de bringer definitivt ikke noe nytttil sjangeren. Tidvis blir det litt mye balalaika, og det at det synges pa russik ma ta litt av skylda for det Antiilia har nok en lang vei 3 ga far det hele blir mer minneverdig. Det kan for 0vrig nevnes at det finnes bêde kvinnelig og mannlig vokalist, og at sistnevnte dessverre ligner mye pâ RhapsodyFabio.

Hans Mikael 0degaard (Scream Magazine #204)

Rock Hard #33

Mame tu debutovy studiovy album ruskych ANTILLIA. Ja osobne nepoznam ziadnu rusku kapelu takehoto stylu, tak som bol piny ocakavania, co ze to Metal Scrap Records zobrali pod svoje kri’dla. Najskor si zoberieme pod drobnohl’ad spev. Ten nam sprijem- nuje zensky sopran Eleny Belova a muzsky Alexandr Kolesov, ktoreho ste mohli zapocuf este aj v inych kapelach ako SKY FIRE, MELTDOWN… Tieto dva spevy posobia dost’ kompaktne a nerusia sa pri jeho zme- nach. Trochu ma zarazila nechytl’avost piesni. Aj na niekol’konasobne vypocutie mi neutkvela ziadna zo skladieb, co pri takomto style nebyva zvykom. Dalej tu mame hudobny podmaz. Urcite necakajte symfonicke vsuvky ako RHAPSODY, to sa dost musi’te uskromnit. Vyzneju dost jednoducho a mohutnost im dava len pouzitie viacerych nastrojov. Hlavnym kamenom urazu je urcite gitara, a to ako aj dopro- vodna, tak aj solovau! Pri pocuvani skor zameriate svoj sluch na klavesy ako na gitarovy doprovod, ktory udupava celu tvorbu hlboko na dno, a to svojou jednoduchostou. Takyto styl si proste nezasluzi jed- noduchost’ ani jedneho hudobneho nastroja. VeTke sklamaniepremna…

2,8/5
PAVEL MADOLA (Rock Hard #33)

Dutch Metal Maniac

Hailing from Russia, more known for its frosty black metal and burgeoning extreme metal scenes, symphonic power metal upstarts Антиллия (anglicized into Antilla) have a strong uphill battle to climb by means of this chosen genre hailing from such a location. Despite a few other groups making their case for this particular style emerging recently, it’s this act that seems poised to become the leader of the movement if this powerful, dynamic release has anything to say about it.
It becomes immediately clear here that term Symphonic Power Metal is apropos that it offers exactly to expect here. Majestic, grandiose and bombastic keyboards that feel at home scoring an epic fantasy battle sequence are the primary factor here, offering a cinematic style on display throughout that suitably captures the epic feel generated by the dueling male/female vocals which are also such a prime factor throughout here that it regards itself more in favor of the Italian version where it sought to marry the cinematic scope of the material alongside the energetic power metal material. This is mostly prevalent in several of the more symphonic-leaning tracks here, from ‘Штурм (The Assault),’ ‘Смертный бой (Mortal Fight)’ or ‘Пленённый бессмертием (Captivated By The Immortality)’ which all manage to incorporate a cinematic style approach heavy on chugging rhythms and blasting drumming. When this unleashes more traditional values with faster riffing, dexterous speed metal drumming and majestic keyboards as in ‘Последний звездопад (Last Starfall)’ or ‘Шаман (The Shaman)’ the results are standard symphonic power metal fun that harkens back to the glory days of the scene from the early parts of the previous decade. Though it stumbles somewhat in terms of generating the kind of variation required to really sell this material, as it tends to feel like it’s struggling to get to the finishing line, it emerges as the one real flaw here as this comes off with so much else to like here in the dynamic dueling vocalists and powerful, impassioned performances.
Offering up enough enjoyable elements to really make an impression despite a few missteps here and there, overall it ends leaving this one as a rather enjoyable and somewhat notable act to follow for fans of this bombastic, cinematic style of power metal or just undiscerning power metal fans in general.

8.5/10
Written by Don Anelli (Dutch Metal Maniac)

MUNDO ROCK & HEAVY Webzine

Con una banda como Rhapsody of Fire volviendo al primer plano musical tras la salida de un excelente “Into the Legend” no cabe duda que vendrán otros tantos lanzamiento en esta misma línea. Cae de cajón que por lo general son muchos los sellos y las bandas que aprovechando la cresta de la ola y él éxito que eventualmente puede esto reportar en término de ventas, gatille la aparición de más lanzamientos en esta misma senda. A ello sumarle el buen pasar de bandas como Nightwish y Epica que dentro de una senda similar, no han bajado la guardia realizando trabajos consistentes e influyentes para una gran gama de bandas que viene detrás. Es el caso de estos rusos de Antillia, que formándose allá por el 2009 por ex miembros de Butterfly Temple han tenido la constancia suficiente para seguir en esta carrera al punto de haber editado este interesante debut.
La presencia de la bella soprano Elena Belova y las dramáticas vocales de Alexandr Kolesov logran un acoplamiento adecuado para la música fantástica y pomposa de los rusos, en donde no dejarán de abordar algunos tópicos más cercanos al folk metal (tema “Mystery”) o algunos que sin mayores adornos se adentran en el power metal sinfónico como en los excelentes “Last Starfall” y en el genial “The Assault” donde también han sabido incorporar algunos cuantos arreglos progresivos al más puro estilo Kamelot o Symphony X. El poderoso uptempo “Candles” con la voz en primer plano de la rubia Belova es una de las imperdibles piezas de este debut que no deberás pasar por alto al igual que el veloz “The Shaman” que también es uno de sus temas más antiguos y que no han querido dejar fuera de esta presentación oficial (con tal nivel de arreglos es del todo razonable que así lo hayan decidido). Recomendable si te gustan las bandas citadas o gente como Therion o Catharsis.

8/10
Miguel Ramirez (MUNDO ROCK & HEAVY Webzine)

Made In Metal

Ancient Forces es el disco debut de esta banda moscovita de Symphonic Power Metal. Por alguna razón subconsciente, no me resulta ajeno que un grupo ruso se decante por estos estilos, teniendo en cuenta la extensa tradición sinfónica de Rusia.
Los títulos están en ruso, pero amablemente los han traducido al inglés. Y hay aquí potencial. La banda combina el vigor del Power metal con sonoridades y orquestaciones sinfónicas. Llama la atención que la batería no abusa del doble bombo, lo cual es de agradecer, y por otra parte lastraría la versatilidad de la música.
Las orquestaciones fueron hechas por el compositor belga Maliki Ramia. El sonido épico esta complementado por dos voces, femenina / masculina a cargo del tenor Alexander Kolesov y la soprano Elena Belova.
Las letras, como comentaba antes, cantadas en ruso, vuelan sobre temas fantásticos. Historias de magia, amor y batallas épicas.
Hay quien los compara con bandas como Nightwish, Within Temptation o Epica, (y los que siguen a estos grupos de seguro amaran a Antillia) sin embargo, una vez escuchadas canciones como “The Assault” y “Mortal Fight”, realmente la banda que me viene a la cabeza es Therion, por que a diferencia de las anteriormente mencionadas, la voz masculina tiene mayor protagonismo y está tan bien educada como la femenina. Es uno de los puntos fuertes de la agrupación. Una de las canciones que más me los recuerda es “At World’s End”.
Y qué decir de las orquestaciones. Si Luca Turilli escucha esta banda se enamora de ella. La triada de composiciones integrada por “Candles”, “Ancient Forces” y “The Shaman” (con un video clip muy interesante) recordará mucho a Rhapsody of Fire. En ambas bandas hay elementos que recuerdan el clasicismo italiano.
En el 2013 grabaron una especie de carta de presentación, un Ep con tres temas titulado Last Starfall, quien junto a “Shaman” fueron incluidos en este disco.
Un disco muy bien hecho. Para los que no sean amantes de este estilo, resultará algo denso, pero no deja de ser una obra maestra.
El CD fue mezclado y masterizado por Alexander Kolesov, y Alexey Romanchenko (The Shaman). La portada fue obra de Georgy Kurinov con diseño de la propia Elena Belova.

José Arias (Made In Metal)

BLACKDAHLIA ``Fragments`` 2013

The Independent Voice

Gothic/Alternative band Blackdahlia formed in Foggia, Italy. They originally started out as an acoustic act in 2008 but quickly gather a full electric line up. Their debut album ‘Fragments’ is the result and was released in December 2013 on the Italian label Areasonica Records.
What immediately hits you about Blackdahlia is that they wear their influences on their sleeves. Opener ‘Falling Down’ has a strong Evanescence feel, while the next song ‘No Regrets’ leans more towards fellow Italians Lacuna Coil (what is it with Italian bands trying to like their most famous female fronted export?) but without the male vocal input. As the album progresses Blackdahlia’s own sound emerges and overall Fragments is a well-produced, confident piece of work.
Female fronted gothic-nu metal where the ‘nu’ element is maturely used to provide a fresh sound. Vocalist Samuela’s classical background is blended seamlessly with modern metal. Fragments turns out to actually be a lot mellower than the start of the album suggests, with the rest of the album consisting of emotion laden ballads such as ‘Lost in the Daylight’.
If you’re the kind of person who still purchases CDs you’ll be rewarded with a well presented booklet with all of the lyrics and very pretty artwork. Well worth a listen or check out their videos on YouTube.
A band to keep an eye on.

3.5/5
Victoria Fenbane (The Independent Voice)

Hard Rock Info

Hm.. Some kind of modern, female-fronted soft metal that reminds me of EVANESCENCE. This is these Italians debut album. It’s not bad, but it just doesn’t give me that much. No matter how many times I listen to this I can’t help thinking that it’s just a pale copy of EVANESCENCE. And well, there’s absolutely worse bands to copy, but I don’t really know if I like this or not.. I guess it’s an excellent album for the right person though.

Jimmy Blom (Hard Rock Info)

DIGIMORTAL ``Дети Галактики / Children of the Universe`` 2015

Rock Hard #33

Ak som pisal о kapele CYDIA, tak som este netusil, ze na mna caka tMia, ovefa zauji’mavejsia ruska banda. DIGIMORTAL stoja s novinkou znovu na star- tovnej ciare a po desiatich rokoch sa snazia pre- svedCit svojich fanusikov, ze ako kapela za to stoja. Album zacina elektronickym Introm, ktore prezradf, ake klavesove zbrane na nas kozmonauti vytiahnu. Zaujimava sa javf skladba „Kozmicka rychlosf’, ktora zacina vybornym riffom a ruskym rapom.:). V piesni hostuje sladucka Olga Laky a dobre dopfna vybor- neho spevaka menom Serdj. Po trochu nevyraznej titulnej .Deti Galaxie“ nasleduje overa sviznejsia a hitovejsia ..Kiberia”. Cfm castejsie to pocuvam, tym je mi spevak viac a viac sympatickejsia iny, ako rus- ky jazyk si tu fakt neviem predstavif. „Na Kolenach” predstavuje kapela svoj prvy pokus о zarubeny skoro slad’ak, ktory prerastie do deklamovanej zaujimavej .Faraon*. Vsetkych jedenasf skladieb vsak s pre- hl’adom schova do vrecka mrazivy slad’ak „Oblaky”, ktory mi spravii zimomriavky, ako sa ziadnej kapele davno nepodarilo. Так emocne zaspievana rustina a vyborna hra nastrojov ma presvedcili, ze DIGIMORTAL uspesne vykrocil na svoju tfalsiu cestu za uspechmi. Cele to jemne uzatvara klavirove outro ,K tebe*. Proste parada. Aby som nezabudol, DIGIMORTAL uspesne miesa heavy metal s modernym, niekedy industrialnym metalom a robi to fakt uvofnene a ukazkovo. Так hor sa do oblakov.

4/5
MAREK DEVILMAN HABDAK (Rock Hard #33)

Rock Nación

Más trabajos llegados desde Metal Scrap Records, “Children of the galaxy”, 5º larga duración de Digimortal, la veterana formación rusa de metal industrial.
11 temas que grabaron en sus propios estudios, siendo esta la 1ª vez que lo hacen, con un resultado bastante aceptable.
En cuanto a su interior, nos encontramos con un trabajo conceptual con temas que hablan de emociones sinceras y emotivas, aunque por la agresividad con que se expresan no lo parezca.

Rock Nación

Necromance Digital Magazine

Son muchos los grupos que nos están llegando desde Rusia y DIGIMORTAL es uno de ellos, concretamente desde la capital Moscú, con su último trabajo “Children Of The Universe” y su industrial metal moderno. Para mí era una banda desconocida, pero después de indagar en su biografía, me encuentro que llevan años en activo desde 2004, unos 12 años y que cuentan con 5 álbumes de estudio.
Este “Children Of The Universe”, ha sido grabado en su propio estudio, siendo la primera vez que una banda rusa lo hace, y la verdad es que el sonido y la producción del LP es de alta calidad, pudiendo trabajar en los detalles sin tiempo límite y a su ritmo. De hecho y a modo de curiosidad también es la primera vez que una banda de metal graba un videoclip en el interior de un submarino.
La formación actual de la banda está compuesta por: Serdj (voces y efectos), Alexey y Krill (guitarras), Bordo (batería) y Cheggy (bajo). Y no es una formación de industrial metal tradicional, pues cogen muchas influencias de otros estilos desde el heavy metal la thrash, recordándome en ocasiones a los alemanes OOMPH, a lo largo de los temas que nos presentan.
Tras una introducción con toques espaciales gracias a los sintetinzadores que introducen y haciendo alusión a la temática del disco y a su portada, comienzan los primeros riffs de guitarras que nos transportan hacia “Dobro Pojalovat” (Los nombres están en ruso, yo los transcribo como el grupo los ha enviado). Los riffs claramente rockeros, más cercanos al heavy rock nos dicen que no estamos ante una banda de metal industrial corriente, ambientada eso si con la presencia de teclados y efectos, que le aportan ese toque espacial que intentan demostrarnos en el disco. Un tema potente y directo, muy metalero con unas voces muy potentes, con un estribillo muy pegadizo. Un buen tema para comenzar el disco.
“Skorost”, cuenta con la colaboración de Olga Lucky (THE CATS AND VIRUS), posee un aire más épico y gótico, con unas estrofas acompañadas por la percusión y los teclados, que desembocan en unos ritmos comerciales y pegadizos, implementados por la dualidad de voces en puentes y estribillo. Con “Deti Galaktiki”, dejan claro que las estrellas y la temática espacial es lo suyo, marcado con el teclado inicial, para desarrollar un tema de los más melódicos del disco, asequible desde la primera escucha que te hará repetirlo nada más que terminar, con ese toque industrial a lo OOMPH. Uno de mis preferidos del disco, introduciéndoles grandes melodías limpias que intercalan con una voz más gutural y teclados futuristas y modernos. Nada que ver con su sucesora “Kiberia”, uno de los temas más agresivos y directos del álbum, con influencias del thrash en las guitarras y una buena voz rasgada.
“Na Kolenyah”, es una especie de medio tiempo/balada, muy rítmica y con toques de hard rock, al igual que “Oblaka”, pero está mucho más melosa, con guitarras limpias introduciendo la distorsión en un estribillo de corte muy heavy rock. La verdad es que es un grupo que, a pesar de las barreras idiomáticas, pues todas las canciones están cantadas en ruso, es muy agradable de escuchar y el disco se te pasa sin darte cuenta.
Los teclados con toques árabes, te hacen recordar el nombre del tema “Faraon”, corte más directo y cantado casi en su mayoría en gutural, los estribillos son los fuertes de DIGIMORTAL, no descuidando ninguno de ellos. “Ya pogibau”, suena contundente, incisiva, death/industril metal moderno, con otra melodía muy efectiva, haciendo el contraste entre estrofas y estribillo.
“Biorobot” y “K tebe”, cierran el LP, de una forma formidable, la primera llena de melodías, acabando con un solo de guitarra muy interesante, para poner el toque final con un solitario y armónico piano, como si de una sonata se tratara va dando forma a una melodía que te dejara flotando mientras observas el cielo estrellado desde la órbita celeste, en una composición casi mística.
DIGIMORTAL, con este trabajo dan un paso adelante en su carrera y para los que no los conociera como en mi caso, una agradable sorpresa desde la estepa rusa de calidad y muy fácil de escuchar.

8/10
Juan Angel Martos (Necromance Digital Magazine)

MUNDO ROCK & HEAVY Webzine

Momento… “Digimortal” es el nombre de uno de los mejores trabajos de los industriales de Fear Factory (de mis favorites por cierto). Entonces, ¿qué puede hacer una nueva banda como este quinteto ruso cuando deciden tomar este título para denominar a su propia banda? Probablemente ya muchos dirán que trataremos con una copia fiel al sonido de los norteamericanos, pero para ser justos y según lo que hemos leído en la biografía de la banda, después de cuatro trabajos previos, este quinto lo menos que podría tener es justamente parecerse en demasía a los de Cazares, Bell y compañía. El jueguito sería demasiado obvio y para nada convincente. Es verdad que existen resabios de una música futurista y cibernética, algo que habrás de notar en el constante uso de sampleos electrónicos y ambientaciones industriales en todo, sin embargo melódica y musicalmente lo de los rusos está lejos de ser considerado una vulgar copia pues su sonido incorpora texturas muchísimo más actuales afincadas principalmente en la última década.
Líricas totalmente en ruso y con melodías que se orientan mucho más hacia el metal alternativo con algunas pasadas hard rockeras que notarás especialmente en el nivel de coros que han trabajado para este álbum. Más que Fear Factory, podrías pensar en Digimortal como en una especie de Sevendust o de unos Drowning Pool pero con el foco puesto en lo electrónico. El vocalista Serdj es cierto que también hace uso de esa combinación de voces limpias y más brutales, aunque en esto último sin jamás pasar la línea de los guturales de un Burton C. Bell, lo suyo más bien aumenta la violencia sónica por momentos puntuales. Buenos temas, muy oreja y taquilleros podrán encontrarse en la forma de “Dobro Pojalovat’ na boi” quizás lo más cercano a ese riff corto y milimétricamente tallado en plan Fear Factory, aunque con un estribillo y coro mucho más melódico. “Skorost” también echa mano de una melodía mucho más rockera, más al cercana al metalcore. Y con “Kiberia” asistimos a una de las piezas más salvajes con una entrada de riffs aplastantes, cercana al thrash, y con una cojonuda base de sampleos, uno de los temas más enganchadores y equilibrados en materia de melodías. Los rusos han conseguido un esfuerzo que a pesar de las lógicas barreras idiomáticas, no se vuelven un obstáculo para disfrutar de su particular metalcore electrónico, no siendo en lo personal muy asiduo a estos sonidos he de admitir que lo de Digimortal me ha simpatizado enormemente.

7.5/10
Miguel Ramirez (MUNDO ROCK & HEAVY Webzine)

POKERFACE ``Divide and Rule`` 2015

Scream Magazine #204

Оеппе russiske kvintetten frontes av ei dame som kaller seg Delirium pä vokal, og de leverer en slags hybrid av heavy metal og thrash. Äpningsläta «All de mest irriterende gitarlydene jeg har hart pa är og dag, men det kommer seg etterhvert. Det riff es g reit fra seg, og gjengen byr for sä vidt pä en del ok musikk, men jeg merker at jeg mister interessen etterhvert. Det er того at russiske band fir sjansen til ä eksponere seg utenfor hjemlandet, men jeg er redd Pokerface kommer til ä drukne і mengden av hapefulle ganske raskt.

Häkon Grav (Scream Magazine #204)

 

 

 

 

Rock Hard #33

Podle doby vzniku, opravdu jeste hodne mlada kapela, v podstate jsou ji necele tri roky. Ma to ovsem jedno velke ALE a to v tom, s kym vsfm si uz dokazali zahrat na koncertech, nebo odjed turne. V jejich seznamu najdete OVERKIL, SODOM, MEGA- DETH, KREATOR, SEPULTURA, s nf dokonce diouhe turne po Rusku. Sami vidite co jmeno, to thrash metalovy pojem, takze to uz trochu naznacuje, ze jejich hudba nemflze byt spatna. Po kratkem intru razantne nastartujl ten svQj valec a jedou nekom- promisne stale vpred. Myslel jsem, ze si treba trochu odpocinou a ulevi tempu po prvni skladbe, ale ani omylem. Rytmus bicfch nenf nijak pestry, ale jsou to prave ony, ktere davaji jejich hudbe tu spravnou razantnost a dojem smrtelne rychlosti. Nekolik zajfmavych rifu a paradnfch sol na kytaru dokazuje, ze si se svoji hudbou peclive pohraii. Jen k vokalu mam malou pripommku. Za mikrofonem majf „devecku“, ktera to tam pere hodne drsne, ale nekdy mi to malinko pripada, ze nenf jeste tak vyzpivana, coz se urcite zmeni, az da svym hla- sivkam poradny zahul. Pokud jmeno kapely ve Vas nevzbuzuje zrovna duveru, nemusite se obavat, jde o cistokrevny tvrdy thrash metal.

3,9/5
JIRI PAVLIK (Rock Hard #33)

Rock Hard Magazine #346

Da entgleist uns das POKERFACE verdammt schnell. Nicht die kanadischen Hardrocker dieses Namens, sondern die Thrasher aus Moskau lassen es auf „Divide And Rule“ ordentlich krachen: meistens mit Vollgas unterwegs, Soli im Stile „Noise: Hanneman/King“, Rhythmik ein bisschen wie frühe Kreator. Doch das Erstaunlichste an POKERFACE nennt sich „Delirium Tremens“, heißt im bürgerlichen Leben Alyona Yashkina, dürfte geschätzte 50 Kilogramm Kampfgewicht auf die Waage bringen, brüllt, growlt und schreit jedoch auf dieser Scheibe wie kaum eine Geschlechtsgenossin zuvor. Gnade, große Meisterin! Bitte nicht verschlingen; wir kaufen ja umgehend die POKERFACE-CD!

7/10
Stefan Glas (Rock Hard Magazine #346)

Necromance Digital Magazine

POKERFACE, es un joven combo de old school thrash metal con vocal femenina procedentes de Rusia.Comenzaron su andadura musical en 2013. Un año después, concretamente el 11 de agosto de 2014 lanzaron al mercado su primer E.P “Terror Is the Law”, donde demostraban durante los seis tracks que lo conformaban, como se las gastan estos rusos.Despues de ese trabajo, a la parroquia thrasher, solo le quedaba esperar con ansia a que el grupo editara al fin su primer larga duración.
Esto ocurrió finalmente el 13 de septiembre de 2015, fecha elegida para que el mundo viera nacer su primer L.P “Divide and Rule”, el cual es el protagonista de esta review.
El line up es el siguiente: Delirium (voz), Nick (guitarra), Maniac (guitarra solista), DedMoroz (bajo), Doctor (batería).
Lo que el oyente se encuentra, cuando pone este disco en su reproductor de música habitual, es con un asalto convulso, potente, no exento de oscuridad, pero ante todo convincente.
Los riffs son veloces, trepidantes y contundentes.Por otro lado, nos obsequian con la peculiaridad de brindarnos en escasas ocasiones riffs a una cuerda, más propios del death metal, que del tipo de música que los de Moscú ejecutan.
Las voces son realmente agresivas y descarnadas.El conjunto, no cae en el ya clásico plagio de registro vocal de Petrozza de los alemanes KREATOR, o el tono alto y macarra a lo GAMA BOMB o MUNICIPAL WASTE, tan usado en los grupos de revival old school thrash.
Las baterías son efectivas, predominando de manera clara los up tempos, con un uso más que correcto del doble bombo.Por supuesto, no dejan de lado los necesarios momentos de med tempo, o los cambios de dirección requeridos, para no sonar tediosos.
Destacaría “Kingdom of Hate”, “The Chessboard Killer”, “Human Control” y “Divide and Rule” por las siguientes razones:
“Kingdom of Hate”, es sin duda el tema más elaborado del álbum. Riffs adictivos, la única inclusión de voces limpias no melódicas y los canjes de rumbo en la tonada, harán que hagas irremisiblemente headbanging, ¡GARANTIZADO!
“The Chessboard Killer” es toda una montaña rusa.Quedarás satisfecho por la cabalgada que nos ofrecen, pero lo que conseguirá hacerte sonreír y pensar “si, estos valen”, será en la parte final, ya que nos donan un momento de tempo in crescendo que estalla en la más absoluta violencia.
“Human Control” y “Divide and Rule”, son las canciones más brutales, siendo dos embistes sin compasión alguna. ¿Recordáis lo que comentaba un poco mas arriba de lo de los riffs a una cuerda?, pues encontrareis uno, en la nombrada en segundo lugar de este párrafo.
A pesar de que no inventan la rueda, esta agrupación tiene agallas, sonando mucho más atrayentes y con más personalidad que la inmensa mayoría de grupos de este revival, que absurdamente han caído en el error de clonarse unos a otros, enterrando así por segunda vez al género que aman con esta actitud. Más “Pokerfaces” y menos “Havoks” por favor.

7/10
Jesus Muñoz Caballero (Necromance Digital Magazine)

DAN DEAGH WEALCAN ``Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?`` 2015

Tironas #6

It’s a difficult task trying to describe a band without using other bands as a jumping off point. I find myself easily slipping into that realm of “so-and-so sound like this aspect of such-and-such but with a little less emphasis on riffing…blah-blah-blah, etc, etc”. I hate having to rely on that but it’s very easy to do so and truthfully, it gets the point across, especially in the realm of metal. What I am trying to get at is this: international duo from Russia and Ukraine is a very difficult act to pin down. I hear flourishes of Misstrip, Pin-Up Went Down and even Lethe throughout the album but mainly in the realm of form and not so much style. There’s a sense of multidimensional play here that betrays a lot of the standard metal tropes. Really progressive metal is the skeleton to the sound but there are hints of industrial, post-rock, hardcore and electronic. That may seem like a conglomeration of shit but it is pulled off very well and it’s a very stunning sophomore album. The main aspect to this album that stands out the most is completeness of the songs. It doesn’t necessarily flow as an album but that is neither here nor there. These songs have a life of their own; a metaphor for the cycles of life in the form of song. It’s as if each song is born, lives a life, and dies in the complete confines of itself. This is done nine times over and each song can certainly be thought of as “stand out”. It’s really hard to pick the songs apart and describe them with words. Each one is such a beast on its own and it’s a very frenzied affair once you get into the thick of it. Actually, it’s that way from the start. No true words could describe these songs and sound…coherently. This album wears many faces and each face is trying to say the same thing. It’s very confusing but rewarding at the same time. I’d say if I were to choose one for you, the reader, to check out in hopes that you will heed this review, I would say “I killed everything that was good in me”. It’s a great track that really encapsulates the album’s strengths and minute weaknesses. All in all DAN DEAGH WEALCAN’s “Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?” is the album really worth to check it out!

CREMATION #8

Tak táto nahrávka je úplne z iného súdka. Ide tu o Rusko-ukrajinské duo, ktoré sa našlo v spletitom mixe elektroniky, industrial, post rocku, či prog rocku. Viete si sami predstaviť, aký psychický ošial vďaka tejto nahrávke do mojich uší prúdi. Táto nahrávka nie je jednoduchá ani po viacerých vypočutiach. Ak hľadáte niečo iné, šialené, tak je tento album ušitý ako pre vás. Tento album je omnoho filozofickejší ako jeho predchodca. Podľa mňa vela záleží na tom, v akej duševnej kondicii ste pri počúvaní a na základe toho hudbu DAN DEAGH WEALCAN príjmete alebo nie. ˇˇZánrovo by som tvorbu zaradil niekde medzi skupiny PORCUPINE TREE, MIONISTRI, či TOOL.Veľmi ťažká nahrávka.

Demon (CREMATION #8)

 

 

 

 

 

Aristocrazia Webzine

When you think about what ’10s music “should” sound like, it is quite likely that you would picture something like Dan Deagh Wealcan in your mind. This project started as a one-man band in 2012 in Moscow by multi-instrumentalist Mikhail A. Repp. He soon found out that his music would have become even more effective by adding a voice, and that is why the industrial metal vocalist Eugene “Iowa” Zoidze-Mishchenko joined in the summer of 2013. Cooperation with the Ukrainian underground label Metal Scrap Records began about a year after that, and has been really productive since.
We had already met the Russian duo early this year for reviewing their prime output “Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between”, where we had the first chance to experience this highly ambitious take on music. Much in the vein of some other experimental bands of the past couple of decades (The Dillinger Escape Plan and 65daysofstatic might come to mind). Repp’s core musical beliefs can be summarized in “Be unexpected and experiment constantly”, and whenever they get too comfortable in one environment, the duo feels the need to change pace or setting straight away. The simple fact that they created so much music in just a couple of years might be a sign of their creative urge and of the idea of organized chaos they want (or need) to convey.
My experience with “Who Cares What Music Is Playing in My Headphones?” can be seen as a journey on a train while listening to music in my own world. This record pretty much works as a one-band shuffle, perfectly capable of surprising you with whatever they want to play, embodying this generation’s approach to musical and cultural contamination (I personally loved “What Was That?”). Dan Deagh Wealcansucceeded at being unexpected — as one of their mottoes states — and produced an all-encompassing concept that they effectively carry on through all social media and their official website.
While finishing the record with “Endless Apathy” you will perceive a status of suspended reality, like the one we often feel when arriving to a new place by train, or while waiting for a disconnected text from someone distant. That constant something akin to apathy we often experience in our urban existence, doing many things while not actually doing much. If you are looking for a musical representation of this feeling, Dan Deagh Wealcan will be the perfect choice, and they sure were one of the most intriguing newcomers for me this year.

LordPist (Aristocrazia Webzine)

Heavy Metal Pages

Płyta opatrzona tym wymyślnym tytułem to efekt współdziałania Rosjanina Mikhaila A. Reppa i Ukraińca Eugene „Iowy” Zoidze-Mishchenko. Pierwszy napisał, zaaranżował i nagrał całość muzyki w swym domowym studio w Moskwie, drugi jest autorem tekstów i nagranych w Zaporożu partii wokalnych. Warto pochwalić tę współpracę, tym bardziej, że ostatnimi czasy na lini Rosja – Ukraina iskrzy niemożebnie, jak widać jednak między tzw. zwykłymi ludźmi nie ma wrogości i mogą współpracować, również na twórczej płaszczyźnie. Efekty to zakręcony, eksperymentalny noise rock/metal, ale w bardziej awangardowym, niż kojarzącym się z powszechnymi dla tego gatunku rozwiązaniami. Dużo tu więc minimalistycznych partii, sampli, elektronicznych szumów, zgrzytów i trzasków z pogranicza noise i ambientu, a wszystko to w bardzo swobodnych aranżacjach. Pojawiają się też bardziej konwencjonalne utwory, z riffowymi strukturami, a całość dopełnia pełna paleta partii woklanych: od czystego śpiewu do growlingu. „Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?“ nie zainteresuje więc pewnie szerokiego grona słuchaczy, ale do jakiejś grupy lubującej się w takich dźwiękach trafi na pewno.

4,5/6
Wojciech Chamryk (Heavy Metal Pages)

Atmospheric Magazine

Płyta „Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?” ma chyba najbrzydszą okładkę, jaką w życiu widziałem, nazwa projektu (DAN DEAGH WEALCAN) jest nie do zapamiętania, a tytuł płyty brzmi lekko pretensjonalnie, zawartość zaś wydaje się być cokolwiek niestrawna, a przynajmniej niezrozumiała. Obcujemy tu z jakąś awangardową efemerydą metalu przepełnionego elektroniką, gdzieś z pogranicza noise’u, z muzyką, która pozornie wydaje się być antytezą harmonii i kompozycji, czymś co zwykłem nazywać czasem „muzyką męczącą”. A ja zwyczajnie nie lubię się męczyć w czasie relaksu. Próbowałem zawiesić ją gdzieś między znanymi mi eksperymentalnymi zespołami i projektami – ostatecznie doszedłem jednak do wniosku, że mógłbym pisać w tym kontekście tylko o tym, czym DAN DEAGH WEALCAN nie jest. Czasami błyśnie mi jakieś fałszywe skojarzenie, które jednak już w kolejnym fragmencie tego samego utworu można z powodzeniem zakwestionować. Olśnieniem i odpowiedzią dla „who cares what music is playing in my headphones?” okazały się dopiero teksty na tym albumie. Przyznam otwarcie: za muzykę chciałem dać gdzieś cztery i pół gwiazdki, napisać coś o „Blackaciddevil” (DANZIG), „Blackjazz” (SHINING), tudzież o MOGIWAI, MARS VOLTA czy MERZBOW i szeroko pojętym noise, elektronice, coś o hardcorze, awangardzie i odfajkować tytuł. Liryki jednak okazały się tutaj absolutnym objawieniem i kazały mi przewartościować priorytety. Bo po przeczytaniu tychże muzyka okazuje się tu tylko (doskonałą zresztą!) ilustracją tekstów. Te są mocne, przemyślane, dobrze napisane – jak dobra poezja: czasami dosadne, czasami dające pole do interpretacji, by ostatecznie uderzyć w punkt. Więc jeśli będziecie chcieli spróbować zmierzyć się z DAN DEAGH WEALCAN, zróbcie to według zalecanego wzoru: znajdźcie 35 minut i piętnaście sekund na relaks (choć to muzyka pozornie „męcząca” jest), połóżcie się wygodnie, do uszu – jak zalecane w tytule – przyłóżcie sobie słuchawki, a do ręki weźcie teksty. Tylko tak i tylko wtedy macie szansę zbliżyć się do DAN DEAGH WEALCAN, odczytać przekaz, zrozumieć niezrozumiałe i docenić. Innego rodzaju słuchanie ma sens tylko po takiej „sesji” – bez tego to strata czasu i prowokowanie własnej irytacji. Na Fecebooku pozytywnie test ten zdało niecałe 60 osób. Wynik to – przepraszam za szczerość – żaden (więcej lajków chapią moi znajomi zmieniając swoje zdjęcie w tle) i nawet nie mam ochoty szczególnie dociekać, czym jest to spowodowane (na pewno mało kto czyta dziś teksty, na pewno „who cares what music is playing in my headphones?” nie jest dla każdego). Bo jeśli szukacie w muzyce prostego łubu-dubu z refrenkiem – omijajcie tę płytę szerokim łukiem. Na koniec kilka „informacji podstawowych” przepiszę z ostatniej strony okładki: „All music was written, arranged, programmed, performer, recorded, mixed and digitally edited by Mikhail A. Repp (march – november of 2014) at Home Conditions kind-of-like-a-Studio, Moscow, Russia. (…) All lyrics was written by Eugene „Iowa” Zoidze-Mishchenko. (…) Lyrics subject and concept by Mikhail A. Repp. Vocal was performed and recorded by Eugene „Iowa” Zoidze-Mishchenko (april – october of 2014) in Zaporizhzhya, Ukraine. Mastered at TA Production by Anton Vorozhtsov (Zaporizhzhya, Ukraine)”. Miłego słuchania!

5,5/6
Herr B. (Atmospheric Magazine)

Rock Hard Magazine #30

Je opravdu k nevíře, že má ruka šmátralka sáhne vždy po nějaké nahrávce, která se vymyká lidskému chápání. Tentokráte má volba padla na kapelu DAN DEAGH WEALCAN a jejich album „Koho to zajímá, jaká hudba hraje ve sluchátkách?“. Už ty netradiční názvy kapely a alba mě měli varovat, ale nedal jsem na prvotní výstrahy a tady to mám. Při spuštění a prvním poslechu jsem nevěřil vlastním uším. To, co se line z repráků, dozajista zaskočí nejednoho „zvukomila“.
Dvojice hudebníků totiž rozbořila veškeré mantinely, které současné hudební styly nabízejí. Najdete tady opravdu vše, od HC naštvanosti, přes industriálně noisové zvuky, kyber elektro podivnosti, akustické plochy, metalové peklo, to vše nakombinované v neslučitelných variacích. Prostě tuhle nahrávku hlava nebere, a pokud nemáte mysl aspoň trochu otevřenou, myslím, že ji ani nedáte. Ovšem ti, kteří jsou obeznámeni s hudebními vizemi Devina Townsenda, Mike Pattona či MINISTRY, MARYLIN MANSON, NINE INCH NAILS a umí se touto hradbou tónů prokousat, naleznou v této nahrávce zalíbení. Musím říct, že je to asi nejoriginálnější věc jakou jsem letos slyšel. DAN DEAGH WEALCAN jsou zjevení, jsou naprosto nespoutaní, nepředvídatelní a drasticky odlišní, nabízející jedinečnou možnost být expresivní, neomezený a stále hledající kouzlo tohoto experimentu.

4,28/5
Martin Barták (Rock Hard Magazine #30)

LEGACY #99

Man hatte das Duo DAN DEAGH WELCAN aus Russland beziehungsweise der Ukraine noch etwas wirrer in Erinnerung, doch auch seine neuen Ergüsse sind weitgehend Flickwerk mit zahlreichen findigen Ideen, die aber nicht zu einem stimmigen Ganzen gestrickt werden. Zum Glück dauern die Stücke auf “Who Cares …” außer einem Neunminüter alle unter vier Minuten – ein Rahmen, in dem das Projekt oft harten, mit Drumcomputer dargebotenen Metal düsterer Art mit wirren Soundeffekten, Piano, schrägen Clean-Gitarren und Gesang von Geschrei bis melodischer Schmeichelei spielt. Die Übergänge sind haarsträubend unrund, weil die vorwiegend abgehackte Rhythmik der einzelnen Parts nicht zusammenpassen möchte und die beiden Macher anscheinend nichts von Dynamik verstehen. Brüche haben also Methode für DAN DEAGH WELCAN, die sich grob an neueren Porcupine Tree oder Kevin Moores O.S.I. orientieren, ohne nur im Ansatz so packenden Stoff wie diese zu bieten. “Who Cares …” reibt abseits der vereinzelten Einfälle auf, die sich halbwegs als griffige Hooks begreifen lassen, und zeugt wie so viele reine Studio-Geschichten weniger von eventuell mangelndem Talent dahinter als von Betriebsblindheit auf Seiten der Macher.

6 Punkte
Andreas Schiffmann (LEGACY #99)

Atmosfear Magazine #16

Второй альбом от российско-украинских экспериментаторов не заставил себя долго ждать. В прошлом году вышел дебют, а в этом уже продолжение. Что изменилось. Во-первых, качество записи, теперь группа уже не следует идее Lo-Fi Quality и все звучит очень даже здорово. Во-вторых, группа сделала гигантский шаг в плане качества самого материала. Если на прошлом альбоме некоторые моменты давались мне с трудом, то сейчас музыка абсолютно не напрягает, более того, она мне нравится. Что не изменилось. Только одно. Страсть к экспериментам. Музыка абсолютно экспериментальная. Авангардная, если хотите. Тяжелая при этом. Вокалов великое множество, как и различных музыкальных решений. Кому это все нужно. Тем, кому прокатил первый альбом. Это раз. Тем, кто любит экспериментальную музыку. Это два. Ну и самое главное. Второй альбом группы (не путать с первым) может прийтись по душе кому угодно. И это три. Удачный альбом.

8/10
Neophyte (Atmosfear Magazine #16)

Deepground Magazine

Dan Deagh Wealcan sind zurück mit ihrer zweiten Platte „Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?“. Immerhin ist der Albumtitel diesmal kürzer als beim Vorgänger, aber immer noch so lang, dass man sein Review künstlich in die Länge ziehen kann. Das Duo aus Russland führt hier ihren experimentellen Sound weiter fort, geht das Ganze aber deutlich ruhiger an als auf „Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos in Between: Director’s Cut„. Es ist Zeit, weiter in die Tiefen der Musik vorzudringen und sie zu erkunden.
Seit dem letzten Erzeugnis haben sich Dan Deagh Wealcan deutlich weiterentwickelt. Die Jungs gehen ihren Sound nun viel fokussierter an. Wert wird hierbei auch auf den Wiedererkennungswert gelegt. Die Titel klingen zudem viel atmosphärischer, mit immer wieder aufkommender drückender Stimmung. Noch erfreulicher ist, dass dabei ein paar echt catchige Riffs bei rumgekommen sind.
Dabei distanziert sich die Band doch etwas von einem zu extremen Herangehen an ihr neues Album, wie es noch zu Zeiten der ersten Platte der Fall war. Zwar gibt es auch wieder eine Menge Wechsel im Rhythmus, aber dieses Mal gleichmäßiger und weniger abgehackt. Doch ganz auf durchschlagende Energie können Dan Deagh Wealcan dann doch nicht verzichten, wie man es an Songs wie „Dogs In A Box“ oder „Neutral Moresnet“ hören kann. Und wenn es dann mal losgeht, dann geht es auch richtig los. Treibende Drums und gedrücktes Rumgebrülle; oft unterlegt mit einer Menge Elektronik, die sogar stellenweise in den Industrial-Faktor abdriftet. Zwischendurch eröffnen sich für den Hörer hin und wieder auch progressive Züge.
Üblicherweise wird sich, wie eben beschrieben, auf „Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?“ regelmäßig die Kehle wund geschrien. Allerdings liegt das Hauptaugenmerk mehr auf dem klaren Gesang. Selbstbewusst springt dieser aus dem Schatten der Geräuschkulisse und sorgt für eine Menge überraschende Momente. Denn auch hier hat man sich um einiges gesteigert. Auch wird viel mit der Stimme gespielt, so klingt sie mal sehr melodisch wie im ebenfalls schon genannten „Dogs In A Box“ oder auch mal durchgedreht in „What Was That?“. Letzterer ist übrigens ein weiteres Indiz für Dan Deagh Wealcans experimentierfreudige Ader, die sie in diesem sehr alternativ angehauchten Titel ausleben.
Im Gegensatz zum Vorgänger bleibt bei diesem Album auch viel mehr hängen. Was nicht zuletzt daran liegt, dass das Duo ihre melodischen Parts viel besser arrangiert. Dem neunminütigen Song „Easy Way – Long Way“ mangelt es beispielsweise nicht an Variationen. Dabei switcht die Band zwischen Atmosphäre und harten Riffs hin und her. Und der groovige, leicht jazzige Teil gegen Ende, überfließend in die Synths, ist wohl einer der besten Momente auf „Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?“.
Dan Deagh Wealcans neues Album ist definitiv ein Schritt nach vorne. Leider etwas weiter weg von der abgefahrenen Mathcore-Schiene, aber dafür zeigen die Jungs Entwicklung in den musikalischen Fähigkeiten und im Songwriting. Die Band hat sich weiterentwickelt und herausgekommen ist ein mehr als nur einmal erklingendes Hörerlebnis. Weg von der Psychose, hin zum gezielten Angriff auf Gehirnzellen und Trommelfelle.

4.5/5
Christopher (Deepground Magazine)

Scream Magazine #197

Denne russisk-ukrainske duoen I kom med sitt debut-1 album tidligere i ar, og her er I de tilbake med oppfolgeren. P Sist dreide det seg om lo-fi [ alternativ rock, inspirert av The Dillinger Escape Plan og Jimi Hendrix. Denne gangen erformelen justert til et sammensurium av alternativ metal, inspirert av Mike Patton, Nine Inch Nails og Ministry. Fremdeles er det mangel pa gode later og overvekt av kompositorisk svada, men av og til glimter gutta til med horbare partier og smamor-somme innfall. Albumet baerer preg av a vasre impulsivt og kreativtfrigjort, men samtidig blir det tilsvarende lite fokusert Tillop til gode ideer faller ofte igjennom pa grunn avstadig bruk av intetsig-ende detaljer og pafunn. Plata gjor seg best n§r bandet minner mest om Patton, noe som «Dogs In A Box» or et bra eksempel pa. Dan Deagh Wealcan far et ekstra poeng for en viss forbedring siden sist, men de har en bit igjen for dette blir anbefalingsverdig.

Robin Syversen (Scream Magazine #197)

Pest Webzine/Slowly We Roth Magazine

I’ve recently reviewed this duo’s debut album and wasn’t too fond of it to tell you the truth, so I started listening to this new full-length rather suspiciously, but for my luck this either sounds like a totally different band or I’m a totally different person while listening to it. The Ukraine/Russia duo kept its experimental and chaotic side but improved the compositions a lot, now it’s a pleasure and a really interesting jurney while listening to these 9 new tracks, the music is curdled, expressive, crazy and daring and this time it feels like the two musicians care a bit more about what they offer to the listener rather than just trying to be as incomprehensible and rebel as possible, this new album is not only digestible, it’s actually a jurney, a deranged one indeed, but a jurney that lets itself discovered and joined by the listener. Think of a schyzophrenic mixture of Devin Townsend and Nine Inch Nails spiced up by influences from both ’70’s Progressive Rock and the nowadays Post Rock, sounds interesting? Give it a try. I still don’t like the drums sound, I find it awful, but the general impression on this new album is: wow!

9/10
Adrian (Pest Webzine/Slowly We Roth Magazine)

Lords Of Metal

It has only been about six months since the release of their debut album ‘Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between’ (the review can be found here), but here they are again, the Russian band Dan Deagh Wealcan reporting for musical duty with their second record. If they continue to follow that pace they will definately have a long discography before they know it! But is this productivity not putting the quality of the music at risk?
Again the band chose a long title for the new album called ‘Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?’ and the music follows the path that was laid by the previous record. Only, after a few spins, you notice that the whole sounds more mature and with a better structure in general. The progressive rock mixed with nervous mathcore influences is present again but contains a lot more electronic elements than before. Besides the Porcupine Tree / Steven Wilson and slight The Dillinger Escape Plan elements you can also clearly hear the influence of bands like OSI and Riverside shining through in the music. The song ‘Easy Way – Long Way’ contains all these different elements and is thus a good example of how the band sounds on this new, second album. It is also noticeable that the bands uses less screaming vocals and tends more towards an emotional, cleaner approach this time. In combination with the increased use of electronic elements (sometimes you can even hear some slight drum ‘n’ bass rhythms and atmospheres) the feel of the music also regularly refers to the craziness of a band like Mindless Self Indulgence.
Dan Deagh Wealcan did not choose the easy path by releasing a second album so quickly after their debut, yet still they achieve to book some slight progress compared to that previous work. Their music remains food for adventurous musical souls, but fans of OSI or Porcupine Tree will definately be able to find some enjoyable moments in it. They are not quite yet a major league band, the songs are just not strong enough yet for that, but these Russians have absolutely earned the right to be heard. Good job guys and see you in Febuari for the third album?

78/100
Cedric (Lords Of Metal)

Rockcor #5

Российско-украинский музыкальный коллектив вновь радует нас своим новым полноформатным альбомом! Вас ждет 9 ярких композиций, среди которых многие слушатели смогут найти себе песню по душе. Никакого безумия бьющих по барабанным перепонкам ударных и прочих сумасшедшедавящих звуков здесь нет. Ритм и скорость игры изменчивы так же как настроения композиций, мимолетно сменяющие друг друга. Порою не так просто передать чувства в музыке, если только они не идут от самой души, но ребята отнеслись к этой работе серьезно, поэтому здесь можно услышать лишь сильные, эмоциональные песни. Они подкупают своей искренностью. Кроме того, группа не раз экспериментировала с жанрами и стилем исполнения, постепенно совершенствуя свои профессиональные навыки. Ненавязчивые, легкие мотивы приятно ложатся на слух, а завораживающий, чистый вокал легко сочетается с мощным, но очень качественным гроулингом, который может понравиться даже тем, кто не любит тяжелый метал. Нет ни одного изъяна и этот альбом безусловно хорош, поэтому рекомендую к прослушиванию всем.

5/5
Кручинова Мария (Rockcor #5, 2015)

Brutalism

Dan Deagh Wealcan, first of all, what a name! Coming into this review I was pretty surprised of how quirky the band name was! But after listening to “Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?”, quirky, weird and any other odd term used to describe something, is extremely accurate when it comes to describing the music of Dan Deagh Wealcan. These two talented musicians who have based this band in Moscow, Russia, have really made quite the something. This album is very weird, it is probably the most experimental album I’ve ever heard. The album goes from sounding metal, to punk reminiscent of tracks from Deftones first album “Adrenaline”, ambient passageways, electric sections, samples and basically anything the band could combine into one!
This album I feel is an experience, to get the full experience, you have to listen to the entire thing the whole way through. You also need to have an open mind, casual music listeners will probably not find any appreciation or joy from listening to this release, however, music nerds such as myself will be ever so intrigued to the originality and again I have to say it but, “quirkiness” of the music. The instruments are all very well done, there’s a lot going on in the tracks so pinpointing everything would be difficult, but what they do use is done very well. The album has a constant technical theme surrounding it as well, a lot of the riffs and patterns sound like they are in odd time signatures and there are some completely random changes through songs, notably “No More Than Usual” where the section change is so drastically different it sounds like the next song has just started. This did sound cool during most of the album, however, some parts felt like it was added just to add to the experimental genre the band was going for and to screw with the people listening.
It’s easy to criticize what I have said and label this band as being pretentious from the excessive experimental and change between genres the album showcases, however, this is what makes the band so unique. I have never heard music like this before, sure it’s weird and sometimes quite overwhelming, but this album is definitely a treat and something I am going to remember when it comes to picking my top 5 most impressive releases of the year. I end this review by saying check this band out if you have an open mind when it comes to music, the two guys in Dan Deagh Wealcan have a done a fantastic job in making a very original and quirky album that challenges the way we listen to music and creates a unique experience that should definitely be experienced by open minded music lovers.

4/5
Samuel Worsfold (Brutalism)

The Nocturnal Battle of Chariots

To był jeden z tych zespołów, których pierwszą płytę przywitałem niespecjalnie entuzjastycznymi słowami: “no dobra, sprawdźmy, co to za wynalazek”, a już trzymając w rękach drugą nie mogłem się doczekać, kiedy ją odpalę. I choć Dan Deagh Wealcan nic większości z Was nie mówi, mnie już zdąrzyli oczarować swoim dość niekonwencjonalnym podejściem do muzyki. Złośliwi powiedzą, że grają wszystko, czyli tak naprawdę nic, ale ja ich twórczość przyswoiłem niemalże bezboleśnie i być może komuś również uda się ta sztuka, choć zdaje sobie sprawę, że nie każdy jest na tyle cierpliwy czy otwarty, żeby zdzierżyć rozległe eksploracje ukraińskiego duetu.
“Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?” to album wybiegający jeszcze dalej w nieznane niż jego poprzednik. Wydaje się, że najważniejszy jest tutaj eksperyment a to przy pomocy jakich środków jest zbudowany niekoniecznie musi się wszystkim podobać. Ten rosyjsko-ukraiński ansambl (takie porozumienie ponad podziałami!) nie stroni od elektroniki, nie boi się nowych technik wokalnych, nie unika sampli, czy wreszcie nie ma oporów przed odpłynięciem w napradę przebojowe rejony (“I Killed Everything That Was Good In Me” ma refren jak z ostatnich albumów In Flames!). Industrialny rock? Czemu nie, choć to dość ogólne pojęcie, bo wrzucić możemy do niego zarówno Nine Inch Nails, Marylin Manson, Filter, Static-X czy nasz rodzimy projekt Red Emprez, których sobie wspomniałem słuchając “No More Than Usual”. Ten album ma momenty naprawdę intrygujące, weźmy taki dziewięciominutowy “Eas Way – Long Way” – wachlarz stylistyczny jest cholernie rozłożysty przy czym muzyka nie drażni, a wręcz przeciwnie, potrafi człowieka zaciekawić, przytrzymać na dłużej przy głośnikach a także w niepewności. W zasadzie wszelkie metalowe instrumentarium ogranicza się do zarejestrowania kilku riffów i odpowiedniego wsamplowania ich w knstrukcję utworu obudowaną szczelnie licznymi efektami pochodzenia odkomputerowego. Nie zawsze jest to przyjemne dla ucha i melodyjne, bo zdarzają się takie petardy jak “Neutral Moresnet”, od którego ciągnie zdrowo pojechanymi klimatami Ministry lub sosnowieckim projektem Energy Level Low z domieszką hardcore’a. Dość groteskowo (kolejny raz kłania się fascynacja Fantomas’em Pattona) wypada natomiast “What Was That?”, ale może dlatego, że to tribute dla zmarłego przed kilkoma laty komika George’a Carlina?
“WCWMIPIMH?” to 35 minut odważnego rocka/metalu o industrialnym posmaku. Tylko dla zajawkowiczów kapel wymienionych w tekście, reszta nie zrozumie i pewnie tylko niepotrzebnie się wkurwi. Mnie przypasowali 😉

8/10
Karel (The Nocturnal Battle of Chariots)

Eternal Terror

‘Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?’ is the debut full-length from this strangely named Ukranian/Russian duo. Their published ethos is:

1 Be unexpected,
2 Be expressive,
3 Do not limit yourself to the arrangements,
4 Do not repeat yourself,
5 Experiment constantly.

The sound is progressive, slightly industrial and melodic, with a punky flavour. Lyrics are clean and programming underlays idiosyncratic guitar lines and repetitive, rhythmic passages.
This kind of reminds me of Devin Townsend meets Tool, meets Porcupine Tree. It is very often unexpected. Unorthodox song parts and strange choice add to the richness of the experience. It is definitely expressive (I love the narrative and emotion behind songs like ‘Dogs in a Box’) and also progressive, with weird little electro-jazz loops. Dan Deagh Wealcan are not afraid to experiment and for the most part it works. Each song has its highs and lows, with vocals ranging from a whisper to an emotional scream. When it works, it is devastatingly effective. Song lines hook into the cerebellum and propagate. At other times (but thankfully not frequently and for example track 5 ‘Neutral Moresnet’) it doesn’t hit the mark and the style becomes a bit tired and fails to interest. This is rare though, and the majority of this record is pure winner.
If you want something different that is still packed with melody and strong songs, try this.

5/6
Peter Loftus (Eternal Terror)

The Independent Voice

Ok, I am just going to say it straight away, I really really like this! From the first listen to the fifteenth listen and beyond, I really like this album!
‘Who Cares What’s Playing in my Headphones?’ is the sophmore album from East European duo Dan Deagh Wealcan. Splitting the recording between their native countries, Russia and Ukraine, these guys have created something quite special in my opinion.
The bands bio states that this album is “an attempt to embrace different styles and genres”, and embrace it does. While most of the songs on the record maintain an industrial core, Dan Deagh Wealcan fuse this with various conflicting styles to create their own unique sound. From the electronic approach of the opening tracks ‘Anamorphic widesound’ and ‘Dogs In a Box’, to the more post-rock leanings of ‘No More Than Usual’ and ‘I Killed Everything That was Good In Me’, it comes together perfectly. There are even elements of hardcore in ‘Baseless Hatred’, sounding like an industrial Dillinger.
My favourite track on this album is ‘Easy Way – Long Way’, probably the duos most progressive effort. At nine minutes, this track is a powerful example of everything that Dan Deagh Wealcan are trying to do. It’s a mental melding pot of genres with driving industrial riffs, post-rock electronic enhancements and a progressive arrangement.
I’m not going to say listen to this if you like this band or that band. I am going to recommend this to anyone that is looking for something different or looking for something experimental. This is about as different and as experimental as they come and it’s bloody fantastic!

Mark Hunter (The Independent Voice)

Metal Maniac

And now for something completely different… we have today an international duo, Ukraine and Russia, named Dan Deagh Wealcan. This is a “playlist from the author”, arranged at free will, an attempt to embrace different styles and genres. After all, the music that’s in your headphones is important only for you… As I’m always interested in explore different musical moods, although, as everyone, I have my favorite ones, I decided to give Dan Deagh Wealcan and share with you some of my thoughts about their sophomore released, titled “Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?”
If you’re looking for something different, really unique and insane, this is the album for you. In my humble opinion, this is freaking great. The fusion of diverse musical genres is incredible; it’s a trip through different tastes and flavors. But if you’re thinking that this is not extreme enough, don’t fool yourself, my friend, there are darker approaches, even though, as already mentioned in the promo, but also very easy to sense, this is a calmer and philosophical album compared to their début. It’s also described for fans of Nine Inch Nails, Tool, Ministry, Porcupine Tree, Mike Patton and Devin Townsend. I believe they’ve hit the nail, indeed this can please anyone that is interested in different music, experimental, but not that is simply composed of weird songs, in the end becoming a mess, but rather a tasteful approach in particular directions.
I was reading the duo’s biography and this was stated in the text that the main theses of composing tracks were: be unexpected, be expressive, do not limit yourself to the arrangements, do not repeat yourself, experiment constantly. In my humble opinion, this is the formula to creativity, the answer to create imaginative music. Of course it’s not easy to stick to these “rules”, but Dan Deagh Wealcan managed to show that it’s possible. As I’ve said before, they have crafted great music, but, of course, this is not for everyone. This is the kind of sound that needs a lot of listens in order to be able to “observe” every single intricate detail presented in “Who Cares What Music Is Playing In My Headphones?”
Indeed, as cited in the beginning of this modest article, it is something different. Usually, I share my thoughts about Black Metal bands, mostly, with atmospheric and post elements as well, Doom, Sludge, Death and sometimes Thrash Metal, but I guess it’s nice to try to introduce my cherished readers to new sounds to be explored when we all are in particular moods for something diverse from what we usually listen to. And in this release, we have a blend of Post-Rock, Progressive, Industrial, Hardcore and Electronic. It is very hard to describe their music, I guess almost impossible, but all I can attest is that this is a very interesting experience. I recommend to all that are searching for different horizons. Don’t go by one song; listen to the album as an entity, that’s my suggestion. And I ask all of you to get to know Dan Deagh Wealcan and, if you like their work, please, support them.

9,5/10
Metal Maniac

DAN DEAGH WEALCAN ``Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between: Director’s Cut`` 2015

Pest Webzine/Slowly We Roth Magazine

I’m most probably not the right person to review this stuff, but it’s not something we cover here either. DDW offers here their debut full-length album, 12 tracks totaling almost 40 minutes of deeply disturbed, dissonant, progressive, chaotic, and unconventional Metal, an Industrial sounding Alternative Metal I used to hear at the end of the ’90’s – beginning of the ’00’s when it was labelled as post-apocalyptic Metal. unfortunately I really hate these synthetic sounding drum machines, the effects used and these types of screamed vocals, and the guitar work is not something to impress me either, so in the end only a few keys parts and even a few guitar leads made it for me. Not something I’ll listen to again, sorry.

Adrian (Pest Webzine/Slowly We Roth Magazine)

R’lyeh ‘zine #12

Zacznę od tego, że piszę recenzje tej płyty w grudniu 2014, co w zestawieniu z powyższą informacją może być mylące. Coś jak płyta z przyszłości? Niech będzie. Tyle, że… O kurwa. Jeśli ktoś chciał nagrać krążek zaskakujący- to mu się to udało. Pytanie tylko na ile jest to „słuchalne”. Kto do jasnej cholery miksuje w jednym tyglu core, industrial, rockową balladę i chuj wie co jeszcze? To jakby wziąć nożyczki, pociąć losowo wybrane taśmy i posklejać je na chybił trafił dodając do tego jakieś przypadkowe dźwięki i podkłady. Nie wiem jak tego słuchać, nie wiem jak to nazwać, nie wiem, nie wiem, nie wiem. Do tego pod tym wszystkim w tle mamy jakby przebitki z audycji radiowych. Ki chuj?! Trochę światła rzuca dedykacja całości, która jest kierowana dla tych, którzy przesłuchali tę płytę do końca. Cóż- próbowałem dołączyć do grona „wybrańców”, jednak po prostu nie dałem rady. Ktoś się zdziwił? Spróbujcie sami.

Atmospheric Metal Magazine

Rosja ostatnio nie wzbudza pozytywnych skojarzeń. Polityka tego kraju zahacza o ustrój sprzed wielu dekad. System polityczny często oddziałuje na życie mieszkańców danego kraju, a także bywa inspiracją dla wielu zespołów, które poprzez swoją muzykę chcą dać wyraźny sygnał światu. Czy moskiewski DAN DEAHGT WEALCAN na „Two Straight Horizontal Lincs And The Organized Chaos In Between: Director’s Cut” zagrali wystarczająco głośno, by dać swój głos? Materiał duetu to połamany, industrialny, przesycony elektroniką rock, który czasami lubi zmieniać charakter. Te spreparowane dźwięki niczym kameleon zmieniają ubarwienie i dopasują się do otoczenia. Analogicznie, jak w „Well, Just Burn It Down” panowie bawią się środkami wyrazu, gdzie raz tworzą szorstki, mało przyswajalny wyraz, by za chwilę zaskoczyć łagodną melodią, a potem wybuchają ekstremą. Zwalniają na chwilę w „Defy Yourself By Yourself”, tam w takcie 3/4 dźwięki nabierają określonego kształtu. Potem na „Mediterranean Sky” porzucają szybkość na rzecz cukierkowych, popowych dźwięków. Tym samym tworzą na krążku kontrolowany chaos. Do pełni szczęścia przydałaby się lepsza produkcja materiału, ta bardziej sterylna mogłaby nadać albumowi wartości dodanej w postaci słyszalnych szczegółów produkcji. Wtedy potencjał „Two Straight Horizontal Lincs And The Organized Chaos In Between: Director’s Cut” byłby bardziej namacalny.

4/6
Tomash (Atmospheric Metal Magazine)

Rockcor #2

Дебютный альбом российско-украинского проекта для многих станет настоящим подарком. Несмотря на напряженность в отношениях между странами, музыканты создали продукт, который напрочь сносит крышу, заставляя, тем самым, забыть о политических дрязгах, которые развели политиканы. У жанра, в котором выпущена пластинка, нет названия. Вполне вероятно, что перед нами работа, которая сильно обогнала свое время. Все чаще и чаще звучат заявления о том, что в будущем жанровые рамки сотрутся, и деление на стили будет весьма условным. Альбом можно смело порекомендовать любителям альтернативы, прогрессива, электроники. Любой человек, открытый для новых впечатлений сможет найти здесь что-то свое. Данный диск можно сравнить с роботом, способным за одну секунду превратиться из дирижабля в спортивный автомобиль. Музыканты бесповоротно ломают в наших головах все стереотипы о тяжелой музыке. То, что вчера казалось нам невероятным, сегодня оказывается вполне нормальным. Даже если вы не любите ничего, кроме старого доброго хард-рока, послушайте этот альбом. Его нужно попробовать хотя бы раз жизни. Конечно, нет на свете ничего идеального. И тут можно найти свои минусы и недочеты. Но они моментально гаснут на фоне виртуозных, непредсказуемых риффов и внезапных электронных вставок. Пластинка в отличие от многих не менее удачных релизов не держит нас в напряжении. Это мы держимся за нее, стараясь ухватить каждую ноту. Глубинная суть альбома раскрывается перед нами только на третьем прослушивании. Во время первых двух мы сначала привыкаем к странному звучанию, а потом просто наслаждаемся волшебными звуками, льющимися из колонок. По утверждению музыкантов данная работа «…это поток мыслей одного взятого человека, проносящийся в его голове за доли секунды. Это попытка понять самого себя. Это попытка смириться с тем, что происходит вокруг. Это желание придать смысл происходящему…». Поверьте – перед нами нереально крутой альбом!

5/5
Дмитрий Веселов (Rockcor #2/2015)

LEGACY #95

Ihr Debütalbum widmen DAN DEAGH WEALCAN „all jenen, die es von Anfang bis Ende gehört haben… Und selbst jenen, die es versucht haben.“ Das lässt Schlimmes befürchten. Auch der Kommentar des Chefredakteurs („Hier mal was ganz Schräges!“) kann vieles bedeuten. Da ist es schon fast ernüchternd, wenn man letztlich einer Scheibe lauscht, die nichts anderes bietet als eine einfache Mixtur aus Metal und Alternative Rock. Das Außergewöhnlichste an diesem Werk ist wohl sein überdimensionaler Titel, ansonsten bewegt sich das russische Duo auf ausgetretenen Phasen und springt munter zwischen diversen Stilen hin und her. Mal fühlt man eine Spur Monster Magnet, dann wieder etwas System Of A Down, und an anderen Stellen wird es gar ein wenig Emocore-lastig. Das Gute daran: Es wird nicht langweilig. DAN DEAGH WEALCAN limitieren sich nicht selbst und schaffen so ein frisches, lebhaftes Gesamtwerk. Allerdings lässt dies zugleich auch den roten Faden vermissen, und an diversen Stellen ist die Experimentierfreude der Moskauer arg übertrieben. Bleibt festzuhalten dass „Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between“ als Erstling und Appetizer durchaus taugt, DAN DEAGH WEALCAN zugleich aber auf Dauer in ihrem Songwriting etwas pointierter werden sollten, um langfristig Gehör zu finden.

9 Punkte
Frank ´Otti´ van Düren (LEGACY #95)

Scream Magazine #194

Inspirert av The Dillinger Escape Plan, Jimi Hendrix og Converge forsoker denne duoen seg pa lo-fi eksperimentell rock.
Resultatet blir en blandet godtepose, der de flest bitene enten er utgatt pa dato, sure eller darlig sammensatte smaker. Av og til dukker det opp en bit som smaker sotlig godt, men sa apenbarer det seg en kvalmende ekkel kjerne. Med andre ord: Dette er et forsok pa noe saeregent som faller igjennom pa de fleste omrader. Melodiene er intetsigende, produksjonen er undermals (best a kalle det lo-fi, ikke sant), mens elektroniske innslag forstyrrer mer enn de fenger. Det eneste som redder plata fra full slakt er at gutta tilsynelatende er flinke musikere. Denne skiva vil muligens kunne treffe folk som har sans for saer syreprog og frijazz-lignende vas, men mest sannsynlig ikke.

Robin Syversen (Scream Magazine #194)

Atmosfear Magazine #15

Очень интересная и необычная работа перед нами. Начнем с того, что это дуэт двух музыкантов: Михаила из России (вся музыка на нем) и Евгения из Украины (тексты и вокалы за ним). Продолжим дальше. Вызывает недоумение надпись на обложке “presented in LO-FI stereo”. Все мы знакомы с обозначением HI-FI, т.е. высшее качество. Здесь же музыканты нам сами заявляют о низшем качестве??? И это при том, что сведением данного альбома ведал Антон Ворожцов из TA Productions (у студии отличная репутация именно в вопросах качества материала). Ну и вместо привычного списка песен на заднике диска, мы находим сопроводительную информацию. Даже в буклете список сей отсутствует, но есть тексты песен и по ним можно выяснить, что альбом состоит из 11 композиций. Теперь поговорим о музыке. Сразу же, с первых секунд, заявленное качество дает о себе знать. Во-первых, ручку громкости переводим на много делений вперед, иначе не слышно ничего. Во-вторых, басов не хватает даже при прослушивании на большой громкости. Теперь все-таки о музыке. Это экспериментальная музыка в стиле…, в стилях…, да хрен ее знает. Практически невозможно это описать. Помните, как PARADISE LOST решил отойти от своего звучания и записать альбомы Host, Symbol of life, Believe in nothing? Вот вроде бы электронное звучание, но тяжелое с металлическими корнями. А еще и альтернативного рока туда докинем, и великое разнообразие вокалов. Следуя LO-FI идее, забьем барабаны с примитивным звуком, и на выходе получим…. А на выходе получилась весьма недурственная вещь. Очень странная, очень непонятная, слабо предсказуемая, но звучащая. Нужно привыкнуть к звуку и принять идею музыкантов, тогда услышите музыку.

6/10

Neophyte (Atmosfear Magazine #15)

Rock Hard #334

DAN DEAGH WEALCAN beweisen es: Zumindest auf musikalischer Ebene gibt´s noch so was wie russisch-ukrainische Völkerverständigung. Jedoch kann man sich auch hier des Eindrucks nicht erwehren, dass auf diesem Album Spannungen herrschen. Auf der einen Seite fegt das Zwei-Mann-Projekt mit massiven Chaoscore-Breitseiten auch das letzte Körnchen Wohlgefühl aus den Synapsen, andererseits bricht auch immer wieder plötzlich Harmonie aus dem Dunklen hervor. Eines haben beide Extreme jedoch leider gemeinsam: Der unsägliche, zwar auf extravertrackt programmierte, aber auch zu dünn vor sich hintickernde Drumcomputer ist ein permanentes Ärgernis. Was für ein Album ist „Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between: Director´s Cut“ also nun? Schwierig? Oh ja. Psychotisch? Ganz sicher. Überambitioniert? Auf jeden Fall. Oder kurz gesagt: einfach nur krank.

3.0
Mike Borrink (Rock Hard #334)

Metallian

This type of crossover metal and industrial music does not normally appeal to us at Metallian Towers. Many a serf and poseur have died (and suffered first) for diluting metal with inferior influences. In the case of the oddly titled Russian duo Dan Deagh Wealcan one has to make room for a couple of allowances. For one, there are a couple of original monickers, titles and concepts running through the grooves of the disc. Of course, originality is an over hyped concept in metal circles, but one could only be interested when song titles are Logical -Version 3.76 (best track here), iCD10Q031V2010WTF!? (we agree), Mediterranean Sky (a more progressive offering and certainly not about to be played at Club Med this century or next) or the Blackberry-infused I’m Just Threw Out My Phone And Sanity.
The band being a duo implies the existence of a drum machine. Sordidly, it is a bad one. The artificial backdrop is plainly irritating. The ‘drumming’ moreover is acutely reminiscent of Steve Sus’ work on Possessed’s Seven Churches. It shreds the song into pieces with no respect to the rhythm. The vocals are mostly scraping and aggressive, but do the obligatory ambient interludes as well. It is experimental and industrial, but there is enough metal here to keep a fan of the aggressive sounds happy. Think Nine Inch Nails, Fear Factory, Meshuggah, SYL and there you have a start.

50/100
Ali (Metallian)

Crown of Viserys

Dan Deagh Wealcan has mastered the lessons provided by Dillinger Escape Plan, with a large focus on electronics. Tempos change on a whim, riffs are jarring, moods are fluid, and the vocals range from screams to soulful singing.
The entire whole is a complex, chaotic, auditory hell.
Within this hell, however, are moments of respite. Despite the chaos surrounding, there are moments of true musicality, not just a progressive exploration of what can be done within a hardcore framework. These moments are truly catchy, filled with lyrics you can sing along to before the next wave of fast and angry punk comes at your face with a switchblade.
This is a challenging listen, on many fronts, but obviously the band knows this. This kind of music does not lack its rewards either. It wears you out, drags you down, beats you up, but at the end you look at who you were before you listened to it and realize you grew as a person, which is what hardcore, in all its forms, is about.

Dustin Ekman (Crown of Viserys)

Lords Of Metal

“Two Straight Horizontal Lines And The Organized Chaos In Between”. The title of the debut album of Russian band Dan Deagh Wealcan is a mouthful and a guaranteed experimental piece of music. The duo successfully blends elements from Porcupine Tree styled progressive rock with metalcore and mathcore like The Dillinger Escape Plan and Converge. So I suppose that is what they mean with the organized chaos reference in the album title.
It takes some endurance from the listener to sit out the whole record at once because there is so much happening. “Well, Just Burn It Down’ for example, is a song that kicks off very nervous to take a softer, more progressive turn towards the end of the track. The vocals switch between schizophrenic screams and clean pop/rock singing, but the English pronunciation however is not always what it should be. The production is good enough to capture all details of this musical assault. The mathcore parts are raw and agressive, while the progressive rock passages have a good, clear sound. It is written in the album booklet that the band dedicates the album to anyone who has listened to it until the end, or to those who have at least tried to do so. Not everyone will be able to appreciate this sonic madness, but on the other hand, the balance between the different styles on this record may appeal to a broad audience. However, if you only like easy and accessible music, stay away from this album. This is for adventurous souls only.

77/100
Cedric (Lords Of Metal)

Necromance Web Magazine

Bajo este título tan cortito, nos llega este trabajo del dúo ruso DAN DEAGH WEALCAN que será editado a través del activo sello Metal Scrap Records. Un trabajo para el que esté dúo han incluido un total de 12 temas destinados a satisfacer plenamente a los seguidores del metal Industrial más oscuro y retorcido. Temas como “Beware of lines” o “The number was so long…“… nos traen a la mente el sonido industrial directo de bandas como MINISTRY, STATIC X,… con ese sonido de corte metal, con ritmos demoledores pero cargados de ese “regustillo” eléctronico… mientras que en otros cortes como “Paranoia…”, “Logical, version 3.76″, la banda se decide más por dejarse llevar por una paranoia sonora con tintes de GODFLESH y da rienda suelta a un sonido retorcido, cargado de elementos electrónicos que se alternan con algunos elementos metal y distintos registros vocales, que llevan su música a rozar los límites de la locura…y este tipo de temas son los que marcarán la pauta de los restantes cortes que se incluyen en este CD, que alternarán alguna que otra parte metal con los más que frecuentes ritmos electrónicos hasta cerrar este trabajo con el tema “12 tears”, un corte a medio camino entre el metal alternativo y la música techno, con unos ritmos y estructuras bastante retorcidas y agonizantes.

6.5/10
David Déniz Plaza (Necromance Web Magazine)

VANHELGA ``Happiness`` 2015

Occult Black Metal Zine

Vanhelga have returned with a new ep that continue s their mixture of atmospheric black metal and depressive rock but also brings in avant garde elements this time around and this is a review of their 2015 ep “Happiness” which was released by Metal Scrap Records.
A very dark and heavy sound starts off the ep before speeding up and adding in a great mixture of blast beats and melodic leads and riffs along with a raw heavy and the music also adds in spoken word parts which are used on later songs as well and after the intro clean playing is added onto the recording before making a return back to a heavier direction.
When the music is in mid paced mode the depressive rock element s really show while the leads also bring in a touch of post rock and some of the alter tracks also see keyboards being added onto the recording and they also give the songs more of an avant garde feeling when they are utilized and as the ep progresses grim black metal screams can be heard briefly while the spoken word parts sill dominate the recording and they close the ep with an electronic music instrumental.
Vanhelga continue the atmospheric post black metal and depressive rock sound of previous recording s but change things around a bit by adding in more spoken word parts and avant garde elements, the production sounds very powerful while the lyrics are written in Swedish and cover dark and melancholic themes.
In my opinion this is another great sounding from Vanhelga and if you are a fan of this band, you should enjoy this ep. RECOMMENDED TRACKS INCLUDE “Lyrica” and “Jag Hatar Did”.

8/10
OccultBlackMetal (Occult Black Metal Zine)

Necromance Web Magazine

Nuevo EP compuesto por 7 temas de esta banda sueca, bastante activa en lo que a lanzamientos en los últimos tiempos se refiere (en su haber se encuentran 3 largas duraciones además de varias demos, splits…), aunque no por ello de buena factura todo sea dicho.
Para que os hagáis una idea por los comienzos y los derroteros por los que se mueve esta “one man band” (al menos en este trabajo que nos ocupa, no así en la actualidad), simplemente podríamos decir que acusan un fuerte “hedor” a los BURZUM del ‘Filosofem’ y similares. Compuesta por su “alma mater” J. Ottoson (BRING YOUR OWN KNIFE, ex NATTFARI, ex LIFELOVER) que en este ‘Happiness’ se ocupa de todas las voces e instrumentos y que últimamente parece envuelto por desgracia entre hospitales, drogas y sobredosis.
Sonido sucio (quizá demasiado ya que a veces incluso suena algo maquetero y saturado) aunque a veces se torne aceptable para el estilo practicado (oscuro y atmosférico) mediante el que con una base Black/Dark Metal, que sigue siendo semejante al grupo del Sr. Vikernes y quizá también algo a los primeros ULVER, nos ataca el primer corte ‘Dekonstruktion’, con voces limpias y narradas e hipnóticos riffs formando parte del “clásico” estilo de VANHELGA, algo también extensible a otras pistas como ‘Jag Hatar Dig’ o ‘Tvingad att Leva’, el mejor quizá de todo el plástico y que termina de forma algo abrupta e inexplicable. Luego tenemos canciones como ‘Lyrica’ en un estilo diferente, más Dark Metal, más gótico…más accesible por decirlo de alguna manera junto con los interludios y/o instrumentales ‘Loneliness’ y ‘Emptiness’ interpretadas a base de piano, de aires tristes y solitarios.
El último tema ‘Mjau’… ¿qué podría decir de él? Pues como poco diría que es sorprendente y poco recomendado para el público metalero, más propio de la época “tecno” de los 80 o incluso de algún videojuego, serie de animación o que se yo…Si no me crees, puedes comprobarlo por ti mismo.
Estas pistas han salido en formato digital (y están disponibles mediante su bandcamp, en lugar de por la discográfica germana Art of Propaganda (HORNED ALMIGHTY, WOLFTHRONE, FORGOTTEN DARKNESS, WOLFTHORN…) como suele ser habitual) las cuales como ellos mismos bien indican, forman una obra que no se encuentra en el estilo tradicional de VANHELGA. Con lo que, si eres abierto de mente gustarás de este ‘Happiness’ pero si por el contrario eres un “blacker” de la vieja escuela, mantén tus oídos alejados de este EP.

2,5/5
Robin RM (Necromance Web Magazine)

TORTURE OF HYPOCRISY ``Humanufacture`` 2021